Ochrona rezerwatowa:

Ochrona ta ma na celu zachowanie określonych warunków niezbędnych dla zachowania właściwych gatunków, jej formami są:

• Rezerwat przyrody:

  Jest to obszar objęty prawną ochroną dla zachowania ekosystemów naturalnych lub półnaturalnych mających istotną wartość ze względów naukowych, przyrodniczych, kulturowych lub krajobrazowych.

  Wyróżnia się rezerwaty ścisłe (wykluczenie jakichkolwiek ingerencji człowieka)
  i częściowe (dopuszczalne pewne zabiegi gospodarcze). Dla zachowania półnaturalnej roślinności rezerwatu przyrody wprowadzone zostały zasady czynnej ochrony przyrody.
  Ze względu na przedmiot ochrony wyróżnia się rezerwaty w Polsce:

Wokół rezerwatu przyrody może być utworzona strefa ochronna – otulina.

Pierwszym leśnym rezerwatem przyrody na świecie był założony w 1826 roku rezerwat cisów
w Wierzchlesie w Borach Tucholskich.

• Park Narodowy:

  Obejmuje on obszar chroniony, wyróżniający się szczególnymi wartościami naukowymi, przyrodniczymi, społecznymi, kulturowymi i wychowawczymi o powierzchni nie mniejszej niż 1000 ha, na którym ochronie podlega całość przyrody oraz swoiste cechy krajobrazu. Wszelkie działania na obszarze parku narodowego podporządkowane są ochronie przyrody
  i mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi działaniami. Nadrzędnym celem parku narodowego jest poznanie i zachowanie całości systemów przyrodniczych danego terenu wraz z warunkami ich funkcjonowania oraz odtwarzanie zniekształconych i zanikłych ogniw rodzimej przyrody. W Polsce są obecnie 23 PN o łącznej pow. ponad 314 tyś. ha, co stanowi około 1% powierzchni kraju. (dane z 31.07.2002r).

• Park krajobrazowy:

  Jest obszarem chronionym ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe,
  a jego celem jest zachowanie, popularyzacja i upowszechnianie tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Obecnie w Polsce jest 120 PK, o łącznej pow. prawie 2,5 mln ha, co stanowi 8% powierzchni kraju (bez otulin). Parki krajobrazowe istnieją we wszystkich województwach.

• Obszar chronionego krajobrazu:

  Obejmuje on wyróżniające się krajobrazowo tereny o różnych typach ekosystemów. Zagospodarowanie tych systemów powinno zapewnić stan względnej równowagi ekologicznej. W Polsce wyznaczono już 407 OCK o łącznej pow. ponad 7 mln ha, co stanowi 23% powierzchni kraju.

Polska uczestniczy też w Międzynarodowej ochronie przyrody, polega to na uczestnictwie poszczególnych krajów w konwencjach międzynarodowych i porozumieniach z sąsiednimi krajami w zakresie ochrony przyrody, które nakładają na dane państwo i jego służby nowe obowiązki. Polska uczestniczy w wielu konwencjach międzynarodowych:

• Konwencja o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego (konwencja ramsarska z 1971 r, zawarta
  irańskim mieście Ramsar nad Morzem Kaspijskim).

• Konwencja o ochronie światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego (konwencja paryska z 1972 r, ratyfikowana przez Polskę w 1976r).

• Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi roślinami i zwierzętami gatunków zagrożonych wyginięciem (konwencja waszyngtońska z 1973r, CITES, w Polsce obowiązuje od 1990r).

• Konwencja o ochronie dzikiej fauny i flory europejskiej oraz ich siedlisk naturalnych (konwencja berneńska 1979r, ratyfikowana przez Polskę w 1995 – Europejskim Roku Ochrony Przyrody).

• Konwencja o różnorodności biologicznej, zawarta w 1992r, na Szczycie Ziemi „Środowisko i rozwój” w Rio de Janeiro.